Streetfishing in Eindhoven is vissen op een plek die niet van u is. De kade is een pad, de vijver is een hondenuitlaatplek, de brug is een fietsroute. Etiquette is daarom geen zachte bijlage bij de techniek. Het is de voorwaarde dat u volgende week nog op diezelfde steen mag staan zonder dat iemand de gemeente belt.
De oeverles waarin wij dit oefenen, is de Streetfishing Cursus. Welk water welke drukte heeft, behandelt Stadsvijvers.
Uw slaglijn is een denkbeeldige lijn achter en naast u. Loopt daar een fietser, een kinderwagen of een hond, dan werpt u niet. U wacht. „Het bijt net” is geen argument. Een haak in een jas is een einde van uw sessie en een begin van een gesprek dat u niet wilt. De korte, lage worp bestaat mede daarom: minder boog, minder risico, meer controle langs de muur.
Deel een steiger. Streetfishing is geen claim. Twee hengels op een smalle vlonder is vaak één te veel. Spreek af wie werpt. Zet de tas tegen de binnenkant, niet op de looproute. Een doos die open op de rand staat, is een ongeluk op een moment dat u naar de dobber van iemand anders kijkt — ook al vist u met een jig en niet met een dobber.
Honden en eenden horen bij parkwater. Voeren hoort niet bij onze les. Een lijn door een groep eenden halen evenmin. Wacht tot de oever vrij is of kies vijftig meter verderop. Die vijftig meter zijn geen nederlaag. Ze zijn het verschil tussen een sport en een ergernis.
Andere vissers groet u. Vraag of u tussen hen in mag staan voordat u uw lijn over de hunne legt. Op de Dommel in het centrum is de ruimte klein. Een knikje en een vraag kosten tien seconden en voorkomen een knoop die een half uur duurt. Wijst iemand u op een bord dat u miste, dan bedankt u en verplaatst u zich. Discussie op de kade wint u niet, en de les al helemaal niet.
Afval is het laatste hoofdstuk, niet het eerste dat u overslaat. Lijnresten, blisterverpakkingen en een verloren haak gaan mee terug. De stad meet sportvissers aan wat zij achterlaten, niet aan wat zij vangen. Een schone kade is de reclame die onze academie wil. Een foto van een vis op een bezaaide steiger is dat niet.
Neem die volgorde mee: bord, mensen, worp, afval. De checklist op de site zet hem in vakjes. De cursus zet hem in uw gewoontes. Zonder die gewoonte blijft ultralight een techniek die de buren van de vijver beu worden, hoe licht uw aas ook is.
Oefen de stop hardop. Zeg „wacht” tegen uzelf voordat de hengel naar achteren gaat. Die ene seconde is de hele etiquette in het klein. Wie hem overslaat omdat de vijver leeg lijkt, ontdekt de fietser pas als de lijn al in de lucht is. In de les tellen wij die seconde mee als onderdeel van de worp, niet als een onderbreking. Zo wordt hoffelijkheid een beweging die u niet meer hoeft te onthouden als een regel uit een folder.